robbiefowler'ı da aramızda görebildiğimiz ilk zirve olması bakımından, umduğumuz kadar keyifli ama daha da önemlisi, fazlasıyla
dolu bir zirve oldu bu. güzel de bir sürprizi vardı; yanımıza yaklaşan güzel bi hatun, "masanıza laneth yazıp getirelim mi?" diye sorunca, hedehödö noluyo lan oldum, heyecan filan sardı.
* "pardon?" diyebilmişim o halimle. "hayalethler de katılabiliyor mu acaba?" şeklinde bir soru gelince sürprizin rengi ve keyfi ortaya çıkıverdi tabi, bu güzel sürprizi yapanlarsa
damien ve
dormansi'ydi. çok güzel bir duyguydu gerçekten. daha beterlerini bekliyoruz ilerleyen zamanlarda.
robbie'yi pek çoğunuz biliyorsunuz, ama belki bazılarınızın bilmeyebileceği bir şey söyleyeyim; bu adam nasıl bilmişseniz aynen öyle işte. yani kafanızdaki soyut şekli, bedeniyle bir bütün olup geldiğinde de o kırk yıldır tanışıyorluk hissini kaybetmiyorsunuz. ne demek istediğimi pek çoğunuz anlamıştır...
gerisi biz lalelerdik zaten. her zirvenin kemik kadrosu olduk anasını satayım. zirve sonrası gelemeyenlere oh çatlayın öyle eğlendik böyle güzeldi uyuzluğu yapan o kıl da ben olayım istedim yine bu sefer. ama hakkaten çatlayın yani.