robbiefowler - laneth

hey robbie, tek kelimesine dönüp bakmadan sayfalar doldurabildiğim bir hızla geri dönmüşken, kaç zamandır ağzıma birikmiş ne varsa dökeyim çünkü şu anda bundan daha iyi gelen hiçbir şey olamaz. hazır sen de bana söz hakkı tanımışken, tamam dürüst olalım, hafif de buran bir gülümsetmeyle dürtmüşken, anlaşılır şeyler söyleyebilen tek yanımla sana uğrayıp bi hasret gidereyim, sanki yıllar oldu abi, beklediğim yerlerde zaman kavramı yok, ki bunun için bazı kodlar yazılmasını talep ediyorum.

sen çok iyi bilirsin, hayat bir j'y suis jamais alle tam da. yani yaşamla ölümün, mutlulukla acının, turuncuyla siyahın homojen bir karışımı. bu da, en sevdiğim yok kahramanlardan birinin tabiriyle, "melankolik gülümseme" denen şeydir özetle, yansıdığı yüzü de, hayatı da en güzel yapar. işte o karışımın belki de en dengeli durduğu kaplardan biri olan adın, bana yalnızca bardağın içindeki suyla ilgilendiği masalını okumasın, kıçıma filan okuyabilir. her bardağın bir de boş olan tarafı var, ama hangimiz gözümüze sokulmasından nefret etmeyiz ki?

sana bildiğin bir sır vereyim, o yaratıcı malı da en çok senle konuşurken zorlanıyormuş. ben sana yazdığım hiçbir cümleyi tekrar dönüp okumadım oysa, bundan sonra da yapacak değilim ama her arandığında ulaşılabilen biri olmadığım için beni affetmeyi ben bile öğrendim çoktan. ve çok özledim, kim olduğu değil ne söylediği önemsenen yaramaz kız olmayı. aslında olmayan biri olmak şahane bir fikir olurdu, buna gerçekten inanan birileri çıkabilse. ama hem kabullenilip hem de yalanlanan her varlık, belki de en gerçek olandır, gerçekliğin herhangi birimiz için bir önemi kaldıysa tabi.

ben de seni o laleden daha çok seviyorum, biliyorsun. ama sebebini bilmediğine eminim; onu dinlemediğini biliyor, ahaha. ama sadece duyuyor olmanla da yetinebilir, emin olabilirsin. kıskandığına dair de bahse girerim aşakslslas. bu akşam güldüğüm her şeyin yarısından çoğunu sana borçluyum, benden beter ol e mi. lütfen her uğradığımda buralarda bir yerlerde ol, "hep" demek isterdim ama öyle bir yaşama biçimi yok, hiç değilse birkaç yıl için.

bir başka burukluk olarak kalacağın güne kadar, kelimelerinin yakınlarında olmanın tadını çıkarıyorum. ha bi de bence uyduruk olan bir şey varsa, o da dövmeyen sevgidir.