diego armando maradona

futbolun gelmiş geçmiş en güzel kıvırcık saçlısıydı.

o'nun zamanında futbol, sokaktaki küçük çocuğun, kahvedeki adamın, tersanedeki işçinin, bıyıkları yeni terlemiş ergenindi. seyredilen her arjantin maçının sonrasında ''maradona, maradona, goool'' sesleri çınlardı sokaklardan. televizyonumuz olmadığı için, tıklım tıklım dolu kahvelerin camından seyrederdik maçları. o'na yapılan her faul, atılan her tekme minik kalbimizi acıtırdı. sokağın çocukları, kahvenin adamları, tersanelerin işçileri, tarlaların nasırlı büyük elli adamları anlamazdı sistemlerden. onlar için topu alıp diğerlerine çalım atan, tekmeye kafa sokan, her topu aldığında peşindeki tekmelere aldırmadan götüren kıvırcık saçlı, kısa boylu bu çocuk bir kahramandı. belki de tüm dünyada, başka hiçbir futbolcuya nasip olmayacak kadar çok sevildi maradona.

ne futbolculuğunda, ne de sonrasında hiç sistem(ler)in adamı olmadı. hep onunla karşılaştırılan pele ne kadar siyah bir beyazsa, maradona, o kadar beyaz bir siyah olarak kaldı. fifa'nın özenle büyüttüğü, beyaz adam futbolunda hiç boy göstermedi. şeref tribündeki göstermelik fakir ülke adamı olmadı. futbol, sokaktaki insanın elinden alınıp, 4-4-2 lere, 3-5-2 lere, spor ayakkabı kartellerine, meşrubat ve elektronik tröstlerine satılırken hiç masada oturmadı. o hep sokakta oynanan futbol'un kahramanı, en güzel kıvırcık saçlı abisi oldu..

2010 dünya kupasını arjantin'in kazanması halinde, sokaklarda çıplak olarak koşacağını açıklayarak hala o sokaktaki çocuk olduğunu bir daha hatırlattı. maradona'dan sonra, her dünya kupasını, kahvenin camına yapışarak seyrederken aldığım heyecanı özleyerek seyrettim. ilk defa kupa başlamadan aynı heyecanı hissediyorum. arjantin kupayı kazanırsa, maradona gibi çıplak koşamasam da, ''maradona, maradona gooool'' diye bağırarak sokaklarda koşmayı istiyorum..